W liturgii Kościoła 14 maja wspominamy św. Macieja, Apostoła – człowieka cichego, wiernego i wytrwałego, którego Bóg postawił w samym sercu rodzącej się wspólnoty chrześcijańskiej. Jego życie jest świadectwem, że Pan powołuje nie tylko tych, którzy stoją na pierwszym planie, ale także tych, którzy w pokorze i wierności trwają przy Nim od początku.
Święty Maciej należał do grona uczniów Jezusa od czasów chrztu w Jordanie aż do Wniebowstąpienia. Był więc świadkiem całej publicznej działalności Pana: Jego nauczania, cudów, modlitwy, męki, śmierci i chwalebnego zmartwychwstania. Choć Ewangelie nie wspominają go z imienia, tradycja apostolska podkreśla, że był jednym z tych, którzy wiernie towarzyszyli Jezusowi, nie szukając rozgłosu ani zaszczytów.
Po zdradzie i śmierci Judasza Apostołowie stanęli wobec konieczności uzupełnienia ich grona. Liczba Dwunastu miała bowiem znaczenie symboliczne – nawiązywała do dwunastu pokoleń Izraela. W Wieczerniku, pośród modlitwy i jedności, wybrano dwóch kandydatów: Józefa Barsabbasa i Macieja. Apostołowie prosili Boga, aby sam wskazał tego, którego pragnie posłać. Rzucili losy – i wybór padł na Macieja. W ten sposób został włączony do grona Apostołów, aby stać się „świadkiem zmartwychwstania Chrystusa”.
Po Zesłaniu Ducha Świętego św. Maciej podjął działalność apostolską. Według starożytnych przekazów głosił Ewangelię najpierw w Judei, a następnie w krajach bardziej odległych, m.in. w Etiopii. Jego nauczanie było proste, mocne i zakorzenione w osobistym doświadczeniu Jezusa. Tradycja podaje, że poniósł śmierć męczeńską – miał zostać ukamienowany, a następnie dobity narzędziem o ostrym żeleźcu, co stało się jednym z jego ikonograficznych atrybutów. Wspomina się również, że jego relikwie znajdują się dziś m.in. w Rzymie, Padwie i Trewirze, gdzie od wieków otaczane są czcią wiernych.
Choć o szczegółach jego życia wiemy niewiele, postać św. Macieja pozostaje niezwykle wymowna. Jest patronem tych, którzy pracują wytrwale i bez rozgłosu, którzy nie zabiegają o pierwsze miejsca, lecz wiernie trwają przy Chrystusie. Jego wybór przez los – dokonany jednak w atmosferze modlitwy i zawierzenia – przypomina, że Bóg widzi serce człowieka i powołuje go w sposób, który często przekracza ludzkie kalkulacje.
W dniu jego święta Kościół modli się o łaskę wierności, o odwagę dawania świadectwa i o serce otwarte na Boże prowadzenie. Święty Maciej uczy nas, że każdy uczeń Chrystusa – niezależnie od tego, czy stoi na pierwszym planie, czy pozostaje w cieniu – jest ważny w oczach Boga i ma swoje niepowtarzalne miejsce w historii zbawienia.