Miłość i cześć do Matki Bożej od wieków kształtują duchowość naszego narodu. Już średniowieczna „Bogurodzica”, śpiewana pod Grunwaldem, świadczy o głębokim zakorzenieniu kultu maryjnego w polskiej tradycji. Szczególnego znaczenia nabrał on w czasie Potopu szwedzkiego, po obronie Jasnej Góry i Ślubach Lwowskich króla Jana Kazimierza, który ogłosił Maryję Królową Polski.
W kolejnych stuleciach nabożeństwo do Matki Bożej pomagało Polakom zachować tożsamość narodową, zwłaszcza w okresie zaborów. Umocniło się również po zwycięstwie w 1920 roku, które wielu łączyło z Jej wstawiennictwem. Po odzyskaniu niepodległości biskupi zaproponowali, aby święto Maryi Królowej Polski obchodzono 3 maja — w nawiązaniu do Konstytucji 3 Maja, uznawanej za wypełnienie obietnic złożonych w Ślubach Lwowskich. W 1924 roku Kongregacja Obrzędów zatwierdziła tę datę.
W czasie okupacji niemieckiej kult maryjny był zakazany i zwalczany, jednak Polacy nie wyrzekli się swojej Królowej. Po wojnie władze komunistyczne również próbowały ograniczyć obchody 3 maja, lecz wierni i środowiska opozycyjne nie zaprzestali ich pielęgnowania. Od 1992 roku dzień 3 maja ponownie jest świętem narodowym, łączącym rocznicę uchwalenia Konstytucji z Uroczystością Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski.
W tym dniu w kołobrzeskiej bazylice została odprawiona uroczysta Msza Święta w intencji Ojczyzny. Uczestniczyli w niej posłowie i senator RP, przedstawiciele władz samorządowych, poczty sztandarowe służb, organizacji społecznych oraz szkół. Eucharystii przewodniczył ks. Andrzej Pawłowski, proboszcz parafii konkatedralnej, homilię wygłosił ks. Jerzy Lubiński.
Zdjęcia i film: Tadeusz Jończyk