W niedzielę, 14 września, w bazylice konkatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Kołobrzegu odbyła się uroczysta Msza św. w intencji Sybiraków. Wydarzenie zgromadziło licznie przybyłych wiernych, przedstawicieli władz samorządowych, poczty sztandarowe, żołnierzy Wojska Polskiego oraz wspólnoty religijne. Eucharystia miała szczególny wymiar duchowy i historyczny – odprawiono ją w święto Podwyższenia Krzyża Świętego, w 86. rocznicę zsyłki Polaków na Syberię, poprzedzającą rocznicę agresji Związku Sowieckiego na Polskę, przypadającą 17 września.
Mszy św. przewodniczył proboszcz bazyliki, ks. dr Andrzej Pawłowski, który w homilii przypomniał o duchowej sile zesłańców Sybiru. Podkreślił, że mimo dramatycznych warunków, poniżenia i cierpienia, nie tracili oni wiary w Jezusa Chrystusa. – „Oni byli traktowani gorzej niż zwierzęta, poniżani i mordowani, cierpieli podobnie jak Jezus na krzyżu, a jednak nadal w Niego wierzyli, do Niego się modlili i z Niego czerpali siłę żeby przetrwać” – mówił ks. Pawłowski. Zwrócił również uwagę na współczesne wyzwania duchowe, zauważając spadek religijności w społeczeństwie.
Przed rozpoczęciem liturgii głos zabrała Wanda Przybylska – wieloletnia prezes Koła Terenowego Związku Sybiraków, nauczycielka i autorka książki „Moje życie jak Irtysz”. W swoim wystąpieniu przywołała dramatyczne wspomnienia z czasów wywózki oraz atmosferę tamtych dni, podkreślając znaczenie pamięci i przekazu międzypokoleniowego.
Jak co roku, podczas Mszy św. zabrzmiała „Pieśń o Matce” w wykonaniu Jerzego Lewickiego – Sybiraka i wiceprezesa kołobrzeskiego oddziału Związku Sybiraków. Obok ołtarza ustawiono reprodukcję obrazu Matki Bożej Syberyjskiej Śnieżnej, autorstwa Jerzego Lewickiego, poświęconą przez ks. Pawłowskiego pięć lat temu. Przed obrazem umieszczono wazon z sześcioma białymi różami – symbolizującymi sześcioletni pobyt Pana Jerzego na zesłaniu.
Uroczystość w Kołobrzegu była nie tylko wyrazem duchowej łączności z Sybirakami, ale także przypomnieniem o konieczności pielęgnowania pamięci historycznej. Wspólna modlitwa, świadectwa i symbolika wydarzenia stanowiły głęboki wyraz szacunku wobec tych, którzy przeszli przez „nieludzką ziemię”, nie tracąc nadziei i wiary.
źródło i zdjęcia: Wanda Milewska